Brandon - niepełnowartościowość, styl unikania
40-letni alkoholik nigdy niebędący w bliskiej relacji: emocjonalne zamrożenie, żona dobrana bez potrzeby intymności, alkohol jako anestezja. Ilustruje styl unikania schematu.
Dzieciństwo
Agresywny ojciec. Schemat Niepełnowartościowości głęboko ukryty pod warstwami unikania — Brandon nawet w terapii zaprzeczał: „Mój ojciec był dobrym człowiekiem". Klasyczny mechanizm „spędził większość życia, unikając go" — nie pamięta wczesnych emocji.
Historia
Brandon, 40 lat, nigdy nie był w bliskiej relacji. Większość czasu spędza dowcipkując z kumplami z sąsiedztwa. Najlepiej się czuje w relacjach ze znajomymi, „gdzie nie ma miejsca na nic osobistego".
Alkoholik (chociaż twierdzi, że nie). Rodzina i przyjaciele sugerowali AA — ignoruje. Pije „tylko dla przyjemności i ma kontrolę". Pije w barze sąsiedzkim oraz na spotkaniach towarzyskich, „szczególnie w otoczeniu ludzi, o których myśli, że są lepsi niż on".
Wpadł w depresję i szukał terapii. W przeciwieństwie do Alexa — nie był w kontakcie ze swoim schematem. Spędził większość życia unikając go. Tylko „mgliście świadomy" uczuć niskiej wartości.
Opór wobec ćwiczeń terapeutycznych — modelowy przykład avoidance:
- Praca domowa (zapisywanie negatywnych myśli): nie robił. „Po co myśleć o takich rzeczach, tylko mi się pogorszy".
- Wizualizacja siebie jako dziecka: „Nic nie widzę, w głowie mam pustkę". Albo widział siebie na fotografii — bez emocji.
- Pytanie o ojca agresora: „Nie czuję złości. Mój ojciec był dobrym człowiekiem".
Mechanizm: „Brandon próbuje uciec przed poczuciem niskiej wartości. Stosując tę strategię, usiłujemy unikać myślenia o schemacie. Usuwamy go z naszych umysłów". Krótkoterminowa ulga — długoterminowy koszt. „Dopóki Brandon będzie stosował tę strategię, dopóty nie otrzyma tego, czego najbardziej pragnie — kochać i być kochanym przez kogoś, kto go naprawdę poznał".
W terapii uczucia ujawniły się dopiero później, „bardzo silnie". Wymagało to konsekwentnego zwalczania tendencji do unikania na każdej sesji.
Zaobserwowane wzorce
- powierzchowne relacje sąsiedzkie zamiast intymnych
- alkohol jako anestezja — szczególnie przy ludziach „lepszych"
- wypieranie uczuć: „nic nie widzę", „nic nie czuję"
- obrona ojca-agresora („był dobrym człowiekiem")
- odmowa pracy domowej: „po co myśleć, tylko mi się pogorszy"
- depresja jako jedyny sygnał, który dotarł na powierzchnię
Co pomogło
- →Konsekwentne zwalczanie unikania na każdej sesji (terapeuci nie godzili się na „pustkę w głowie").
- →Stopniowe ujawnienie uczuć — wymagało wielu miesięcy zanim Brandon mógł poczuć cokolwiek silniejszego.
- →Świadomość, że alkohol pełni funkcję anestezji emocjonalnej.
- →Konfrontacja iluzji „kontrolujący picie" — uznanie alkoholizmu jako objawu schematu.
Rezultat
Praca długa i powolna. Brandon używany w książce jako modelowy przykład stylu unikania schematu Niepełnowartościowości.