Brian - skazanie na niepowodzenia, syndrom oszusta
50-letni szanowany sekretarz prasowy z chronicznym lękiem mimo obiektywnych sukcesów: poczucie udawania, każda korekta wyzwala strach przed nakryciem.
Dzieciństwo
Ojciec imigrant pierwszego pokolenia, ciężko pracował, by zapewnić dzieciom wykształcenie. Chciał, by Brian został lekarzem — od dzieciństwa mówił ludziom, że syn będzie lekarzem. Tylko że Briana ciągnęło do sztuki i pisania. BRIAN: „Mój ojciec zawsze patrzył z pogardą na moje zainteresowania sztuką. »Zabraknie ci 50 centów nawet na przejażdżkę metrem«, zwykł mawiać". Po utracie pracy przez ojca (Brian miał 8 lat) i przeprowadzce do mniejszego domu — ojciec „dawał mu popalić": „Sam się wybijał, poniżając mnie". BRIAN: „Mój ojciec zawsze mnie krytykował we wszystkim, nie tylko w nauce. Właściwie to osiągnięcia były tą jedyną sferą, gdzie mogłem w pewnym sensie być OK. Ale nigdy temu nie zaufałem, nigdy nie uwierzyłem, że faktycznie wiem, co robię". Ojciec rywalizował z synem, bał się że go prześcignie — karał za sukcesy.
Historia
Brian, 50 lat, ma dobrą pracę jako sekretarz prasowy czołowego polityka. Mimo to czuje się jak nieudacznik. Klasyczny syndrom oszusta: „Ludzie z tym problemem nie mają poczucia, że ich sukces jest usprawiedliwiony. Wierzą, że oszukują ludzi w tym, że wydają się bardziej kompetentni niż naprawdę są".
BRIAN: „Tak, jakbym udawał przez ten cały czas i w końcu on mnie nakrył". Lęk: „W pracy czuję się obco. Czuję, że wszyscy dookoła są z górnej półki. Nie pasuję tam. W jakiś sposób wszystkich zmyliłem, że jestem bardziej inteligentny i kompetentny niż jestem. To tylko kwestia czasu, zanim odkryją prawdę".
Prokrastynacja: „Podczas ostatniego projektu, który zlecił mi szef, byłem tak zdenerwowany, że nie mogłem rozpocząć go, aż do tego tygodnia. Teraz jestem pod presją. Na tym etapie nie mogę wykonać tej pracy tak jak powinna być wykonana. To wszystko wykończyło mnie nerwowo".
Wyolbrzymianie negatywów: „Wiem, że rozdmuchuję rzeczy do nieproporcjonalnych rozmiarów. Jak wczoraj, szef dał mi pozytywną informację zwrotną o napisanym przeze mnie oświadczeniu prasowym. Ale skrytykował mały detal. I, oczywiście, poszedłem do domu i gryzłem się tym całą noc".
Jako nastolatek kompensował przez bunt: „ubierał się dziwacznie i jeździł motorami. Był zręczny w uwodzeniu kobiet. Odnalazł sposób, aby czuć się dobrze w stosunku do siebie, bez rozprawiania się z podstawową kwestią. Kompensował uczucie porażki, eliminując sfery sukcesu".
Brian ma też silny schemat Niepełnowartościowości/Wstydu jako podłoże Skazania.
Zaobserwowane wzorce
- syndrom oszusta — przekonanie o oszukiwaniu kompetencjami
- prokrastynacja → presja → niemożność wykonania jak należy
- wyolbrzymianie 1 krytyki nad 10 pochwał
- kompensacja przez bunt nastoletni (motory, uwodzenie)
- ojciec rywalizujący zamiast wspierającego — karzący za sukcesy
- Niepełnowartościowość jako podłoże Skazania
Co pomogło
- →Identyfikacja ojca jako źródła rywalizacji (a nie wsparcia).
- →Demaskowanie syndromu oszusta — przekonania, że sukces oszukuje innych.
- →Praca nad tolerowaniem lęku przy rozpoczynaniu projektów zamiast prokrastynacji.
- →Rozpoznanie wzmacniania negatywów (1 krytyka > 10 pochwał) jako zniekształcenia poznawczego.
- →Rozdzielenie Skazania od Niepełnowartościowości — Brian objektywnie odnosi sukcesy.
Rezultat
Praca długa — narcyzm/Niepełnowartościowość ojca głęboko zinternalizowane. Brian używany w książce jako przykład Skazania u osoby obiektywnie odnoszącej sukcesy.