William - zależność i niekompetencja, paraliż decyzyjny

Ojciec pisał wszystkie prace domowe i projekty Williama. Zarządzał każdą dziedziną życia - decyzjami, czasem wolnym, karierą. Dyskredytował: nie przychodź do mnie płaczący jak nie będziesz mógł nic wymyśleć.

William, 34 lata, nieśmiały i cichy, mieszka z rodzicami. Tylko raz opuścił dom na dłuższy czas — rok na dalekim college'u, potem przeniósł się bliżej. Pracuje w firmie ojca (też księgowy). Chodzi z Carol od dawna, ale nie potrafi się zaangażować. WILLIAM: „Myślę sobie: »A co będzie, jeżeli popełnię błąd, jeżeli ona nie jest tą jedyną? Co — jeśli jest ktoś lepszy? Jak mam wiedzieć, czy ona jest tą właściwą, czy po prostu nie zadowalam się byle czym?«". Po 2 latach niezdecydowania postawił sobie ultimatum — ożenić się lub zerwać — i przyszedł na terapię sparaliżowany.

Kluczowy cytat o dzieciństwie: „To było bardzo ważne dla mojego ojca, abym był dobry w szkole. Kiedykolwiek miałem problem albo pracę na zaliczenie, robił to za mnie. Pisał moje prace i wykonywał projekty. Wiesz, nie przypominam sobie ani jednego zadania szkolnego, które wykonałem samodzielnie". W szkole średniej był średnim uczniem — dobry z prac domowych (które robił ojciec), słaby z testów (lęk). „Skrycie myślałem o sobie jako o kimś leniwym. Dlaczego bym inaczej pozwalał memu ojcu wykonywać większość z moich prac?". Raz powiedział ojcu, że chce sam napisać esej — ojciec zerwał się od stołu: „Dobrze. Ale nie przychodź do mnie zapłakany, kiedy nie będziesz mógł nic wymyśleć".

Obraz siebie z terapii wyobrażeniowej: „dziecko siedzące na malutkim krzesełku, z ojcem stąpającym w tę i z powrotem, wielkimi krokami". Sen, gdy obawiał się zerwania z Carol: „Idę po schodach z moimi rodzicami. Rodzice idą obok mnie i trzymają mnie za ręce, każde z jednej strony. Jestem małym chłopcem. Po chwili puszczają moje ręce i oddalają się. Schody stają się coraz bardziej strome i zaczynam mieć trudność, aby wspinać się po nich sam". Sam o sobie: „Czuję się jak ktoś nieodpowiedni".

W pracy biegał do ojca z każdym pytaniem. Też wybuchowy wobec Carol — krytykował ją gdy gotowała: „To tak, jakbym nic nie była w stanie zrobić poprawnie" (CAROL). Powód: tego dnia Carol nie poszła z nim na zastrzyk alergii (test ekonomiczny) — WILLIAM uważał: „Mogłaś go przełożyć".

Głębsze poczucie: „Czasami mam wrażenie, że nigdy nie powinienem zostać księgowym. To mój ojciec tego chciał, nie ja. Chciał, abym był taki jak on". Klasyczne uwikłanie/fuzja z ojcem.

W terapii: William stopniowo uczył się tolerować niepokój i samodzielnie rozwiązywać problemy w pracy. Na początku robił błędy, ale poprawiał się. Po roku opuścił firmę ojca i zatrudnił się gdzie indziej — była to „trudna walka i wysiłek", które stopniowo budowały pewność siebie. Wcześniej myślał: „Nigdy nie byłbym w stanie dostać pracy w innej firmie. Co by się stało, gdybym się okazał nieudacznikiem? Inni przełożeni nie byliby tak wyrozumiali i pobłażliwi jak mój tata". Autorzy sugerują, że zauroczenie Williama Carol nie było silne właśnie dlatego, że ona stawiała wyzwania jego zależności — i że uczucie wzmocniło się, gdy stał się bardziej pewny siebie.