Keira — imagery przynależności
Studentka wykluczona z imprezy grupowej powraca myślami do 8. roku życia (boisko, brak koleżanek) i przez imagery rescripting tworzy obraz przynależności, który staje się jej codziennym symbolem bezpieczeństwa.
Dzieciństwo
Jako 8-latka, po przeprowadzce, bała się podejść do nowych koleżanek na boisku. Poczucie osamotnienia i bycia z zewnątrz grupy.
Historia
W sobotę wieczorem znajomi Keiry ze studiów organizują imprezę. Zaproszeni zostali wszyscy przez e-mail grupowy, ale nikt nie zaprosił Keiry osobiście. Siedzi sama w domu, nieszczęśliwa. Aktywuje się Tryb Wrażliwego Dziecka.
W ćwiczeniu imagery Keira wraca myślami do 8. roku życia: stoi na boisku nowej szkoły po przeprowadzce i boi się podejść do dziewczynek. Dorosła Keira wchodzi na boisko, bierze Małą Keirę za rękę i razem podchodzą do koleżanek. Keira kończy ćwiczenie czując się bezpieczna i mając poczucie przynależności.
Decyduje się narysować tę scenę. Rysunek staje się codziennym symbolem przynależności i odwagi. Decyduje się pójść na kolejną imprezę.
Co pomogło
- →Imagery rescripting — Dorosłe Ja wchodzi do sceny z dzieciństwa i przejmuje opiekę.
- →Narysowanie sceny jako utrwalenie pozytywnego efektu i stworzenie codziennego symbolu.
- →Obraz przynależności jako kotwica sensoryczna do przywoływania w trudnych momentach.
Rezultat
Wzrost poczucia przynależności i odwagi; decyzja o pójściu na kolejną imprezę; obraz przynależności jako codzienny symbol.