Frank - nieufność z historią przemocy fizycznej, przerwanie łańcucha

Ojciec bił Franka nieprzewidywalnie od wczesnych lat — sadystyczny, znęcał się też psychicznie. FRANK: „Nigdy nie było wiadomo, kiedy wybuchnie. W jednej chwili prowadził normalną rozmowę, a w następnej chwili krzyczał jak oszalały i wywijał pięściami. (...) To było jak przebywanie pod jednym dachem z szalonym monstrum. Nawet jak wszystko wydawało się w porządku, nigdy tak naprawdę nie było. Nie było realnej bezpiecznej strefy". Ojciec także krzyczał obrazliwie: „Wyzywał mnie od niedołęgi, niezdary, nieudacznika. Robił to w obecności brata i przyjaciół". Frank zinternalizował to jako winę własną: „W tamtym okresie myślałem, że tak się dzieje, ponieważ jestem taki zły. (...) Ojciec mi powtarzał, że będę się smażyć w piekle. Wierzyłem mu". Łańcuch przemocy: ojciec Franka był bity przez swojego ojca. FRANK: „Wiem, czemu ojciec mi to robił. Sam był bity jako dziecko".

Frank przyszedł na terapię z żoną Adrienne — mają problemy małżeńskie. FRANK: „Chociaż wiem, że ona mnie kocha, mam trudność, aby jej zaufać. Jakbym oczekiwał, że to wszystko to tylko podstęp. Wyczekuję, że za chwilę się odwróci i powie: »To już koniec, nigdy tak naprawdę cię nie kochałam, cały czas oszukiwałam«". ADRIENNE opisuje epizod, gdy spóźniła się z powodu spotkania z przyjaciółką: „Frank prawie wychodził z siebie. »Gdzie byłaś? Z kim? Co robiłaś?«. W którymś momencie złapał i potrząsnął mną. Darł się. Naprawdę się go bałam".

Na terapii Frank z trudem ufał terapeutom — paranoidalnie podejrzewał, że terapeuta rozmawiał z jego szefem (po sesji, na której omawiali jego wybuchowość, szef faktycznie zwrócił mu uwagę). „Kiedy rozmawiał ze mną, miałem wrażenie, że on wie o naszej dyskusji".

Wobec dzieci dotrzymał słowa — ani jednego uderzenia. FRANK: „Miałem nędzne dzieciństwo. Mój ojciec bił mnie. Poprzysiągłem sobie, że moje dzieci będą miały lepiej. Nigdy nie uderzyłem swoich dzieci i nigdy tego nie zrobię". W dorosłym życiu raz stracił panowanie — gdy upił się 4 lata temu. Od tamtego czasu nie pije.

Dysocjacja: ADRIENNE: „Kiedy Frank nie chce o czymś rozmawiać, to tak jakby wyłączał się. Pstryk i go nie ma. Przestaję dla niego istnieć". FRANK potwierdza: „Wiem, że to robię. Nie mam takiego zamiaru, to po prostu się dzieje. Kiedy nie chcę mieć z czymś do czynienia, moje uczucia wyłączają się".

Kluczowy moment w terapii — flashback z ciemnej spiżarni: „Stałem tam w ciemnościach i nagle oblał mnie zimny pot. Byłem przerażony". Terapeuta poprosił o wizualizację: „Mam obraz siebie, jako dziecka. Stoję w szafie w ciemnościach i trzęsę się. Mój ojciec mnie szuka. To dziwne. Nie skojarzyłem tych wydarzeń. To dlatego byłem tak przerażony".

Frank też miał epizody „bycia jak ojciec" — wyżywał się jako dziecko na młodszym bracie: „Często wyżywałem się na moim młodszym bracie. Czuję się teraz strasznie z tego powodu. Biłem go tak, jak ojciec bił mnie". Wobec dzieci jednak przerwał łańcuch.