Kathleen - skazanie na niepowodzenia, stagnacja zawodowa

Rodzice nie dbali o jej naukę. KATHLEEN: „Jedna rzecz, która mnie zraniła, to to, że rodzice nie dbali o naukę. To była część ich generalnej postawy niedbania o mnie. Inne dzieci były przerażone przynoszeniem dzienniczków do domu. Ja nigdy się tym nie przejmowałam, bo ich to nie obchodziło. Moim problemem było zmuszenie ich do na tyle uważnego spojrzenia, aby podpisali. To dziwne, ale byłam zazdrosna o dzieci, które bały się przynieść dzienniczki". Plus astma — opuszczała wiele zajęć: „Czułam, że jestem do tyłu i nigdy tego nie nadrobiłam. To cud, naprawdę, że przebrnęłam przez college". Bez wsparcia rodziców rozwinęła „ciągnący się przez całe życie wzorzec ucieczki".

Kathleen, 38 lat, weszła do biura spięta, ze strapioną twarzą. „Ostatnio czuję się naprawdę przygnębiona". Faktycznie depresja towarzyszy jej całe życie.

KATHLEEN: „Mam trzydzieści osiem lat i jedyne, czym mogę się wykazać, to praca asystentki produkcji w telewizji". To praktycznie praca dla nowicjuszy, którą dostała po college'u. Od tamtego czasu prawie żadnego postępu. „Jestem taką ofiarą".

O sobie: „Jestem po prostu głupia. Nie mam tego czegoś, aby awansować. Raz po raz, patrzę na młodych ludzi: dostają pracę na podobnym stanowisku, a później pną się wyżej".

Próbowała się ruszyć: „Kilka tygodni temu udałam się do mojego szefa i poprosiłam, aby pozwolił mi zająć się planowaniem jednego z projektów. To rzadkość, abym robiła coś w tym stylu, ale czułam, że muszę to zrobić. W każdym razie mój szef powiedział mi, abym napisała wniosek. Wiesz, plan albo coś w tym stylu. Minęły 3 tygodnie, a ja ciągle nic nie zrobiłam. Projekt rusza jutro i teraz jest naprawdę za późno". Klasyczna prokrastynacja.

Depresja: „Po prostu czuję, że jestem w określonym punkcie mojego życia i nie tarłam tam, gdzie chciałam. Mam wrażenie, że nigdy tam nie dotrę".

Na pytanie, co robiła jako dziecko gdy była zdenerwowana: „Unikałam chodzenia do szkoły, udając chorą. Jeżeli był test albo zadana praca, tego dnia byłam chora. Nie mogłam zmierzyć się z upokorzeniem z powodu kolejnej porażki". I dalej: „Po prostu oglądałam telewizję. Spędziłam dzieciństwo przed telewizorem".

Kathleen kompensowała brak własnych osiągnięć przez wybór partnera odnoszącego sukcesy — Wayne'a, który stoi na czele najwyżej notowanego telewizyjnego show. Gdy idzie na jego przyjęcia w pracy, „przenosi się do najwyższych sfer". Życie zastępczo sukcesami partnera, nic nie realizując sama. Schemat Kathleen wyrasta także z Deprywacji Emocjonalnej (brak troski rodziców).