Mel - roszczenia, uprawnienie do bycia rozpieszczanym
43-letni dziennikarz z seryjnymi zdradami i roszczeniowym zachowaniem w każdej sferze: przyszedł na terapię bo Katie zagroziła odejściem. Ilustruje uprawnienie do bycia rozpieszczanym.
Dzieciństwo
Ojciec awanturował się i tracił panowanie — wzorzec modelowania. Matka łatwo się poddawała: „bierze cokolwiek, to, co jego ojciec jej zaproponuje". Mel + Nina jako dzieci „mieli słabe rodzicielskie ograniczenia. W pewnym sensie byli wychowani przez rodziców na uprawnionych i roszczeniowych. Oboje dorastali w przyzwalającym środowisku, gdzie panowała polityka wolnej ręki, byli rozpieszczani i pobłażano im. Nigdy nie nauczyli się odpowiednich ograniczeń".
Historia
Mel, 43 lata. Pierwsze spotkanie — spóźnił się 20 minut. „Musiałem przejechać przez całe miasto". Usiadł na kanapie i od razu: „Czy mogę ją przesunąć trochę?".
MEL: „To moja żona, Katie. Zagroziła, że odejdzie, jeżeli nie pójdę na terapię. Nie chcę, żeby odeszła". Powód: „Odkryła, że znowu ją zdradzam". Drugi raz, że odkryła. MEL o zdradach: „to taki mój kaprys. Nie jestem usatysfakcjonowany, będąc tylko z jedną kobietą".
KATIE (w sesji małżeńskiej): „Nie zniosę tego dłużej. Zawsze wszystko musi robić po swojemu i mam tego dość. Jest jak rozpieszczone dziecko. Wszystko musi być tak, jak on tego chce".
Obiad jako problem: Katie poszłaby raz w tygodniu na szkolenie. MEL: „Nie będzie jej, kiedy będę wracał z pracy do domu (...) Ale nie będziesz mogła zrobić mi obiadu". KATIE: „To tylko raz w tygodniu. Możemy zamówić obiad albo pójść coś zjeść". MEL (krzyczy): „Nie rozumiesz. Ciężko pracuję. Chodzi o mój komfort. I mój komfort jest dla mnie ważny!".
Przykład roszczeniowości: spóźnia się na sesje. „Czekałem na tego drania, aż wycofa ze strefy zakazu parkowania, żebym mógł tam stanąć". Parkował w strefie zakazu — pożyczył samochód od szwagra z tablicami „MD" (lekarz): „Nawet jak dostanę mandat, mogę się z tego wybronić".
MEL o krzyku: „Kiedy jestem zły, chcę, żeby ludzie o tym wiedzieli". KATIE: „Sposób, w jaki krzyczy, jest tak zawstydzający. Nie obchodzi go, gdzie jesteśmy ani kto słucha. Nagle zaczyna wrzeszczeć".
KATIE wyjaśnia mechanizm utrzymujący wzorzec: „Daję mu cokolwiek chce, tylko żeby się zamknął. Każdy tak robi".
Groźba utraty Katie jako jedyna dźwignia — Mel kocha Katie, jego roszczeniowość ma granicę miłości.
Zaobserwowane wzorce
- spóźnianie się jako norma (na terapii, w sytuacjach społecznych)
- narzekanie na warunki natychmiast po wejściu (kanapa, miejsce parkingowe)
- seryjne zdrady jako „kaprys" — bez poczucia winy
- krzyk publiczny — komfort własny ważniejszy od zażenowania innych
- wykorzystywanie tablic „MD" — przekonanie, że zasady nie dotyczą
- rodzina go karmi roszczeniami („daję mu cokolwiek, żeby się zamknął")
Co pomogło
- →Groźba odejścia Katie jako jedyna realna dźwignia (Mel sam nigdy by nie przyszedł).
- →Karta pamięci dla momentów, gdy uwagę przyciąga inna kobieta.
- →Małżeńskie sesje — Mel słyszy uczucia Katie z drugiej strony pokoju.
- →Praca z roszczeniem komfortu („mój komfort jest dla mnie ważny!") — uznanie, że potrzeby drugiej osoby są też ważne.
- →Wymaganie żony, by przestano dawać Melowi wszystko, czego chce („żeby się zamknął") — przerwanie cyklu wzmacniania.
Rezultat
Praca długa i trudna — osoby z roszczeniami często wymagają presji granic. Mel używany w książce jako modelowy przykład Roszczeń + uprawnienia do bycia rozpieszczanym.