Lindsay - porzucenie, testowanie partnera do granic, później stabilność z Richardem

Matka z silnymi wahaniami nastroju — fizycznie obecna, ale emocjonalnie nieprzewidywalna. LINDSAY: „Moja matka była przy mnie, ale powinnam powiedzieć — była obecna. Czasami była szczęśliwa, podekscytowana i zainteresowana mną. Innym razem była w głębokiej depresji, leżąc w łóżku cały dzień i nie reagując, obojętne, co robiłam". Centralne wspomnienie: gdy miała 8 lat, ojciec zabrał ją do szpitala — matka „przez pomyłkę wzięła za dużo tabletek" (próba samobójcza). LINDSAY: „Wchodzę na salę, widzę ją i tak bardzo jej nienawidzę, ale jednocześnie pragnę, żeby wróciła do domu". Autorzy sugerują też możliwą biologiczną predyspozycję — Lindsay i jej matka mogły mieć podobny temperament wrażliwy na separacje.

Lindsay angażuje się intensywnie i szybko. Już po kilku sesjach terapeuci czuli się jakby byli jej terapeutami od lat. „Już w pierwszym tygodniu znajomości mówi »kocham cię« i pragnie być z tą osobą przez każdą minutę oraz planuje wspólną przyszłość. Większość mężczyzn boi się takich reakcji". Namiętna i impulsywna, testuje granice partnerów do granic absurdu — raz, podczas urodzin chłopaka, wyszła pod rękę z innym mężczyzną.

Przykład cyklu z Greggiem (poprzedni związek): na przyjęciu Gregg nie usłyszał, co Lindsay mówiła, bo rozmawiał z koleżanką. „Wstałam i wyszłam. Czułam się totalnie rozbita. Kiedy zadzwonił następnego dnia, wściekałam się na niego". Po cichu Lindsay była pewna: „Widziałam wcześniej, jak patrzył na tę kobietę. Byłam pewna, że mu się podoba". Gregg, naprawdę niczego nieświadomy, doszedł do wniosku, że Lindsay nie jest dla niego odpowiednia — i ostatecznie odszedł.

Obraz wewnętrzny Lindsay z kłótni z Greggiem: „Widzę siebie, jak spadam. Jakbym opadała na dno ciemnej piwnicy, gdzie już na zawsze będę sama. Gregg mnie wpycha do tej piwnicy, drzwi się zatrzaskują i zostaję tam na zawsze samotna". Po odejściu Gregga: „Po tym, jak Gregg mnie zostawił, byłam całkiem sama. To bolało. Nic już się nie liczyło".

Lindsay nieustannie mówi do partnerów: „Ty mnie tak naprawdę nie kochasz", „Wiem, że mnie zostawisz". Jedną ręką odpycha, drugą trzyma się kurczowo. Po liście kolejnych niestabilnych związków zobaczyła wyraźnie wzorzec. Relacja terapeutyczna była pierwszym stabilnym kontaktem — „pokazała, jak ważna jest stabilna więź, dzięki której osoba może się wyciszyć, zintegrować, skoncentrować się na swoim życiu".

W połowie drugiego roku terapii Lindsay zaczęła się spotykać z Richardem — nauczycielem, byłym alkoholikiem od 12 lat utrzymującym abstynencję. Inaczej niż dotąd: przyjaźnili się przez kilka miesięcy, zanim zaczęli być parą. Lindsay była nim w średnim stopniu zainteresowana, ale atrakcja stopniowo rosła. Pod koniec drugiego roku terapii Richard się oświadczył. „Stała miłość Richarda pomogła Lindsay zapanować nad intensywnymi uczuciami, podobnie zresztą jak relacja terapeutyczna z nami". Spisali kartę pomocniczą — Lindsay stosowała ją, by powstrzymać kurczowe trzymanie się partnera i robienie mu wymówek.