Jed - deprywacja emocjonalna, unikanie bliskości

Matka samotna (17 lat w ciąży, ojciec żonaty starszy mężczyzna odmówił uznania syna). Wychowana w emocjonalnej próżni — nie zaznawała ani troski, ani empatii, ani przewodnictwa (deprywacja we wszystkich 3 wymiarach). JED: „Ojciec nie wykazał większego zainteresowania mojej matce po moich narodzinach. Skoro tylko się zorientowała, że nie sprawdziłem się jako przynęta na przyszłego męża, przestałem dla niej istnieć. Oczekiwała, że jej życie wróci do normalności, że znowu będzie mogła umawiać się z bogatymi, starszymi facetami. Nigdy nie powinna mnie urodzić". Wspomina siebie jako jedynaka bez matki obecnej podczas niezliczonych ważnych okazji (od odznaki skauta po szkołę średnią) — podrabiał w dzienniczku podpis matki. JED: „Przez większość czasu jej nie było. Ale nawet wtedy, gdy była, nie robiło to różnicy. Gdy kiedykolwiek chciałem coś od niej, mówiła: »Bądź cicho, idź spać, potrzebujesz drzemki« i kontynuowała to, co robiła, jakby w ogóle mnie tam nie było".

Jed, 39 lat, makler giełdowy z zawrotnymi sukcesami zawodowymi. Uwodzi kolejne kobiety, ale nie potrafi zaangażować się w trwały związek. „Nigdy nie wiązał się z kobietami, on je zdobywał. W momencie, kiedy »zwyciężał« i kobieta zakochiwała się, on natychmiast tracił dla niej zainteresowanie". JED: „Naprawdę drażnią mnie kobiety, które kleją się do facetów. Kiedy kobieta garnie się do mnie, szczególnie w miejscu publicznym, to po prostu chcę stamtąd zniknąć".

Miał skutki rozległe: „borykał się z samotnością. Czuł się wypalony i znużony. W środku miał pustkę — a on niezmordowanie szukał kobiety, która by ją zapełniła". W terapii: „Jestem emocjonalnie martwy. Mój brak intymności z kobietami przekłada się na inne związki. Nikt nie jest mi bliski, ani rodzina, ani przyjaciele". Rozważał samobójstwo.

Jedna z odmian deprywacji u Jeda to wymaganie. Elaine zorganizowała wyjątkowe przyjęcie urodzinowe — gdy otworzył jej prezent, poczuł dotkliwe rozczarowanie: „Prezent, który ja jej dałem był o wiele bardziej kosztowny".

Przez lata dryfował od terapeuty do terapeuty — wszyscy ciepli i empatyczni, ale Jed zawsze znajdował skazę, która usprawiedliwiała zakończenie. Nikt go nie konfrontował wystarczająco mocno z autodestrukcyjnym wzorcem.

W terapii schematu — przez rok empatycznej konfrontacji (balansowanie między emocjonalnym wsparciem a wskazywaniem wzorca: „Wendy nie jest wystarczająco piękna", „Isabel wystarczająco bystra", „Melissa nie była w jego typie" — szukanie winy w otoczeniu jako ucieczka). Jed kontaktował się łatwo z gniewem, trudno z bólem (typowe dla stylu kontratakującego). Po roku — zaangażował się w związek z Nicole, ciepłą i troskliwą kobietą. JED: „Moi poprzedni terapeuci byli bardzo wyrozumiali i wiele sobie uświadomiłem na temat mojego ponurego, nędznego dzieciństwa, ale żaden z nich nie starał się mnie zmienić. Łatwo było ponownie wpadać w znany stary wzorzec. To podejście jest inne. Nareszcie wziąłem na siebie odpowiedzialność za powodzenie związku. (...) Mimo że widziałem, że Nicole nie jest idealna, nareszcie zdecydowałem, że albo zaangażuję się, albo skażę siebie na samotność".