Tryb Złoszczącego się Dziecka
Stan, w którym czujesz wściekłość lub bunt nieproporcjonalne do sytuacji - bo twoja potrzeba sprawiedliwości, szacunku lub autonomii nie jest respektowana.
Stan, w którym aktywują się gorące emocje - złość, wściekłość, bunt - gdy potrzeby są frustrowane lub niezauważane. Tryb wyraża uzasadnione potrzeby w niestosowny, nieproporcjonalny sposób. Złość może być pierwotna (bezpośrednia reakcja na niesprawiedliwość) lub wtórna (ochrona przed ujawnieniem Wrażliwego Dziecka). Warianty: Złoszczące się, Rozwścieczone, Zbuntowane Dziecko.
Po czym poznać ten tryb
Myśli
- To jest niesprawiedliwe!
- Jak on śmie tak mówić?!
- Nikt mnie tu nie szanuje
- Mam tego dość
- Muszę się obronić
- Nie pozwolę na to
Ciało
- napięcie w szczęce i zaciśnięte zęby
- trzęsące się ręce lub drżenie głosu
- gorąco w twarzy i klatce piersiowej
- szybkie, płytkie oddychanie
- napięcie mięśni ramion i szyi
Zachowanie
- rzucam sarkazmem lub złośliwymi uwagami
- wysyłam agresywną wiadomość lub e-mail
- wychodzę z rozmowy bez słowa
- milczę złowrogo lub odwracam się plecami
- krzyczę lub podnoszę głos
- wyciszam się i przepraszam po wybuchu
Co go włącza
- →szef wskazuje błąd przy współpracownikach - poczucie publicznego upokorzenia
- →partner krytykuje mój wybór choć nie pytał o opinię - naruszenie autonomii
- →kolega zrzuca na mnie swoje zadanie bez pytania - poczucie niesprawiedliwości
- →ktoś mówi sarkastycznie 'oczywiście' gdy wyrażam potrzebę - brak szacunku
- →zostałam oskarżona o intencje, których nie miałam - niesprawiedliwe oskarżenie
- →zostałam zignorowana podczas rozmowy grupowej
Niezaspokojona potrzeba
autonomia-kompetencja-tozsamosc
Skąd pochodzi
Tryb kształtuje się w środowisku, gdzie uzasadnione potrzeby dziecka były ignorowane, wyśmiewane lub karane - dziecko uczyło się, że złość jest jedynym narzędziem wymuszającym reakcję. Często współwystępuje z historią krytyki lub dręczenia (Matthew: ostro krytykowany w dzieciństwie, rzadko doświadczał miłości i uwagi).
Zdrowsza odpowiedź
Zdrowy Dorosły rozpoznaje złość jako sygnał naruszenia potrzeby, nie jako rozkaz do działania - robi pauzę, nazywa uczucie ('Czuję złość, bo...'), a następnie wyraża potrzebę asertywnie: spokojnie, konkretnie, bez ataku.